Nils

Daar gaat hij, op z'n opoefiets, nieuwe Nikes (van oma) aan, z'n zwarte jack (ook van oma) aan.

Z'n haar zit in de plooi, z'n bril zakt (nog steeds) naar de punt van z'n neus waardoor hij over de glazen heenkijkt ipv er doorheen.

Op de fiets naar het andere winkelcentrum om daar een kadootje voor mijn verjaardag morgen te gaan kopen.

“Doe je voorzichtig?”

“Jahaa... mam”.

Elke keer als hij gaat hou ik m'n hart vast want al is hij dan al 13, erg vertrouwd in het verkeer is hij nog niet.

Hij is zo makkelijk af te leiden, zo 'volgens de regels' en heeft er dus ook zo'n moeite mee dat anderen dat niet zijn waardoor het al een paar keer bijna fout is gegaan.

“maar maham ik deed echt niks verkeerd!”

“dat weet ik Nils, maar helaas houd niet iedereen zich zo keurig aan de regels als jij, de meesten doen maar wat en houden er geen rekening mee dat jij het juist wel doet!”

“maar ik deed het echt goed, hij/zij....”

“Nils dat weet ik... maar pas de volgende keer toch nog maar een beetje beter op!”.

Volgend jaar gaat hij naar 'De Middelbare' zoals hij dat zelf liefkozend noemt.

Eerst een tijdje met de bus heb ik besloten en als alles goed gaat mag hij op de fiets maar even niet teveel veranderingen in 1 keer!

Boos dat hij was toen hij dat hoorde... “Ik kan dat echt wel hoor! Ik ben geen baby meer, ik ben al 13”.

“Ja lieverd dat weet ik maar een ongeluk hoeft ook niet jouw fout te zijn!”.

(sinds dit weekend noemen we z'n PDD-nos en ADHD geen beperking meer maar een uitdaging... uiteindelijk is het ook een uitdaging om zo gelukkig en ongeschonden in deze maatschappij te laveren toch?)

Mijn hemel had iemand me even kunnen waarschuwen dat een bijzonder kind met een uitdaging

juist als ze groter worden zoveel kopzorgen en hartverzakkingen geven!?

Verstandelijke en lichamelijke ontwikkeling zoals het hoort maar sociaal en in maatschappelijke zin niet altijd zoals anderen het verwachten!

Kinderen van deze leeftijd laat je los, laat je hun eigen ervaringen hebben en grijp je in hun kraag als ze te ver gaan of als ze te ver onderuitgaan.

Dan schop je ze onder hun kont, lap je ze op, leg je ze uit en dan laat je ze weer gaan zo word je wijzer en groter.

Maar hoe doe je dat in godsnaam als je kind de regels die we met z'n allen hebben bedacht zo letterlijk toepast en wij (de rest!) er met z'n allen een zootje van maken door ons er zelf niet altijd aan te houden en ze te overtreden omdat sommigen niet willen maar ook omdat het soms niet anders kan...

Nils snapt niet dat wij (de rest) die regels af en toe anders toepassen, aanpassen of gewoon negeren! want die regels geven hem houvast in een wereld die hij soms niet snapt en die regels snapt hij wel want daar zijn het “de regels” voor!

Goed... zonder dus nog verder uit te wijden... ik maak me zorgen.

Ik weet dat hij groter word, dat hij meer vrijheden nodig heeft, dat hij net zoveel recht heeft op z'n eigen fouten als elk ander kind en dat hij die ook gaat maken...

Bij Iris maakte ik me zorgen omdat het een meid was maar die liet ik makkelijker los dan dat ik dat nu bij Nils doe merk ik en Thijs zal wel overal mooi tussendoor schuiven.

Ik roep hee hard... “Dag Nils tot straks... veel plezier!” en in m'n hoofd schreeuw ik heel hard “Pas je wel op? Doe je wel voorzichtig?!”.

Loslaten Annamarie... 

Loslaten...

©anirnith

Uitstel 

afgelopen dinsdag waren de 6 weken voorbij en werd ik teruggebeld door een arts van het ziekenhuis om te overleggen hoe nu verder...

ik kreeg dezelfde arts als die me gezien heeft de eerste keer en die vertelde mij dat hij het heel vervelend vond dat het de vorige keer gegaan was zoals het gegaan was maar hij zei ook dat hij er helaas niet veel aan kon veranderen dat de werkstoelen geen hogere belasting hebben.

Omdat hij ook weet dat ik ergens (hopelijk) dit jaar nog geopereerd ga worden stelde hij voor om de behandeling van m'n benen daaroverheen te tillen, ook omdat hij vermoed dat de klachten als ik veel afval veel minder zullen worden en hij vertelde dat er dan misschien een ander behandelplan opgestart kan worden.

We hebben dus min of meer samen besloten om te wachten tot na de ingreep bij CON en daar het herstel van af te wachten.

Hij vroeg me of ik een afspraak wilde voor eind dit jaar, begin volgende jaar of dat ik het een idee vond om als alles achter de rug is zelf te bellen voor een nieuwe afspraak, ik heb gekozen voor de laatste optie hij zal dat ook in de brief naar de huisarts en in het dossier vermelden ik hoef dan niet opnieuw een verwijzing te halen maar kan zelf een afspraak maken!

Een beetje een teleurstelling is het wel maar aan de andere kant als ik destijds direct geholpen was was alles nu achter de rug en zou ik de zomer ingaan zonder kous en zonder pijn maar vooral zonder heel veel extra vocht in m'n been door de warmte.

Dat gaan nu toch al niet meer gebeuren en dan zou ik juist straks in de zomer met een dikke kous verplicht rond moeten lopen... nu kan ik er misschien nog voor kiezen om hem af en toe uit te laten...

uiteindelijk gaat het toch gebeuren... heb me voorgenomen om van uitstel geen afstel te maken en dus zal ik volgende jaar in de zomer niet alleen kilo's lichter maar ook met een been dat minder pijn doet ronddartellen want dat kan ik dan (hoop ik) weer :)

tot de volgende update maar weer :D ©anirnith

Veranderingen deel 2

Verandering deel 2

ik weet niet of ik nou boos of verdrietig moet zijn.

zoveel plannen gemaakt aan het begin van dit jaar, zo lang nagedacht over bepaalde dingen, wel of niet doen, zo lang uitgesteld omdat ik het allemaal niet aandurfde.

Toen eindelijk de stappen ondernomen om dat te gaan doen wat nodig is om weer een "gezond" mens van mezelf te maken.

een van die stappen is om me eindelijk aan de spataderen in m'n benen te laten helpen, vooral die in m'n linker bovenbeen begint steeds meer problemen te geven.

ik heb sinds afgelopen zomer een enorme plek op m'n linker onderbeen die het gevolg daarvan is en waarvoor ik dus ook een steunkous moet dragen.

En dan word je vanochtend (vrijdag 08 mrt.) gebeld
met de mededeling dat de ingreep aan m'n enorme spatader diep in m'n linker bovenbeen komende maandag niet door kan gaan omdat ik te zwaar ben voor de behandeltafel... en nee ik ben niet 10 of 15 kg te zwaar, maar 4 kg!

Vind het zo raar... mijn in en uitklapbare massagetafel heeft al een belasting van 250kg! en echt zo zwaar ben ik dus echt niet, bij lange na niet zelfs...

hadden ze dat 3 weken geleden niet kunnen bedenken? dan had ik de afgelopen weken er alles aan kunnen doen om die paar kilo's er af te krijgen zodat de ingreep (waar ik toch al zo tegenop zag) in ieder geval door had kunnen gaan...

Deze ingreep is zo belangrijk voor me omdat de pijn in dat been me zo belet om vrij te kunnen bewegen, te fietsen, te lopen, dus om dat te kunnen doen om juist gewicht te kunnen verliezen op eigen kracht, zodat ik zo veel mogelijk gewicht toch weet kwijt te raken voordat het hele traject loopt en de uiteindelijke operatie is...

Het betekent dat ik dus toch meer steunkousen moet gaan bestellen omdat 2 te weinig is omdat ze na 2 dagen dragen zo van boven naar beneden afrollen.

Boos omdat ik die krengen zelf moet betalen omdat ze niet vergoed worden.

Maar vooral boos omdat ik na zoveel uitstel eindelijk zo ver was om het te gaan laten gebeuren, ik over m'n nervositeit heen heb moeten zetten en     ik blij was dat het nu te laat was om de afspraak af te zeggen...

over 6 weken het ik een telefonische afspraak met een arts, ik neem aan om te overleggen over het hoe en wat nu verder...

ik ga in ieder geval proberen die kilo's er af te krijgen de komende weken, mijn ervaring is dat zeker in het begin je best snel afvalt dus 4 kg moet makkelijk te doen zijn maar ik baal er wel van...

had me al voorgenomen om als alles achter de rug was en het lopen weer een stuk makkelijker zou gaan een enorme wandeling met Oscar te gaan maken... maar hij zal nog even geduld moeten hebben... misschien dat het weer dan ook ietsje beter is!

tot die tijd is het dus maar gewoon niet anders...

©anirnith

veranderingen deel 1

Veranderingen deel 1

gisteren in L'warden bij het Centrum voor Obesitas Nederland (CON) geweest.

en ben op de wachtlijst voor de screening gezet voor een operatie om eindelijk van m'n overgewicht af te komen...

al jaren weet ik dat er iets moet gebeuren.

ik doe al meer dan 25 jaar m'n best om mezelf te verkleinen en elke keer als dat een stukje lukt, vergroot ik binnen een half jaar ook weer plus dan nog wat extra...

als je letterlijk de helft van jezelf kwijt moet raken om een gezond gewicht te hebben heb je een pers. coach, een kok, diëtist en een hele volle buidel met geld nodig en dat heb ik niet.

na de laatste poging op de “normale” manier waar ik aankwam ipv afviel terwijl ik juist voor het eerst naar een diëtiste was geweest en zo gemotiveerd was, was ik het spoor behoorlijk bijster.

er moest iets veranderen dat wist ik maar de optie Operatie, daar kon en wilde ik (nog) niet aan denken, je gaat tenslotte niet in een gezond lichaam snijden als dat niet echt heel noodzakelijk is!

Ik was er voor mezelf nog steeds van overtuigd dat het allemaal wel meeviel, dat het allemaal wel goed zou komen en dat ik natuurlijk te zwaar was maarrrrrr... ik ben erg goed in struisvogeltje spelen dat heb ik bij deze bewezen! 

Als je dan ineens steeds meer gaat merken dat je buik almaar dikker word (die tractorband om mijn middel zit er “pas” sinds een jaar of 4! voorheen waren het vooral m'n billen en boven benen die zo dik waren!) en je steeds meer moeite hebt met je veters strikken omdat je merkt dat ook binnenin je lijf de boel steeds voller raakt met troep die daar niet hoort... dan moet je op een gegeven moment eerlijk zijn tegen jezelf en toekennen dat je het gewoon echt niet zonder hulp gaat redden...

ik ben na gaan denken over welke opties er dan waren, toch aan de poedertjes en pillen dan maar? Maar nee daar ben ik niet zo'n voorstander van, maar wat dan?

Op m'n manier van eten letten doe ik al, al jaren!

Helaas is de drang om toch nog iets meer eten te nemen terwijl m'n lijf al aangeeft dat het genoeg heeft zo groot dat ik die drang naar meer vaak niet kan weerstaan, wetend dat het niet goed is maar ook zoooo lekker...

iemand aanstellen die me er op wijst dat de hoeveelheid wel erg groot is loopt uit in ruzie omdat ik er erg slecht tegen kan als anderen me gaan vertellen wat ik wel of niet “moet” doen, zelfs als ik ze daar zelf om gevraagd heb...

ik stak nog maar een tijdje m'n kop in het zand, daar zijn struisvogels heeeeel goed in namelijk, en deed maar even niks.

Ja ik begon 1 keer in de week een uurtje te sporten wat ik heel fijn vond maar waar de frustratie nog groter werd omdat ik keer op keer geconfronteerd werd met wat ik niet meer kon.

Ik heb best heel veel sport-uren gemaakt toen ik jonger was en ik vind zweten en moe van het sporten zijn heerlijk, zelfs een beetje spierpijn hoort daarbij en is fijn!

Maar als je van 1 uurtje sporten in de week daarna 3 dagen je bed niet uit kan komen , aankleden een drama is en echt alles pijn doet laat staan dat je je huishouden kan doen, dan houd dat na een tijd ook op!

Het feit dat ik ook nog eens fibromyalgie heb werkt daar ook niet echt positief in mee, ben er dus maar mee gestopt!

Ben de afgelopen maanden zo boos op mezelf geweest...

hoe heb ik het in godsnaam in al die jaren zo ver kunnen laten komen.

Als ik naar Iris kijk zie ik zoals ik zelf ook ooit was en probeer voor mezelf te achterhalen waarom...

sommige dingen zijn goed verklaarbaar maar feit blijft dat ik al die jaren zelf alles in m'n mond heb gestopt, wat daar dan ook de reden van was, wat voor excuus ik voor mezelf daarvoor dan ook verzonnen had!

Maar ik ben er klaar mee!

Ik heb een hele lange tijd geleden een keer een droom gehad waarin ik mezelf zag in een groot weiland met boterbloemen en madeliefjes, op m'n knieën met een klein kind spelen, stoeien, achter elkaar aanrennen... en niet in het formaat waarin ik nu verkeer, nee het formaat zoals ik mezelf “voel” en dat was zo fijn!

Al jaren kijk ik in de spiegel en zie ik iemand die ik niet ben, die ik niet wil zijn en al helemaal niet zoals ik me wil voelen!

Ik zet gewoon m'n 'dat deel wil ik niet zien-bril' op en lach naar mezelf en probeer te kijken naar de delen die ik wel mooi vind... maar ik weet dat waar de gaten zitten de stukken zitten die ik anders wil.

Nou ja je snapt het inmiddels wel dat is een tijdje zo door gegaan!

Begin dit jaar besloot ik: dit is mijn jaar, dit jaar word het jaar van de veranderingen geen loze voornemens, nee the real deal!

5 dingen zijn er die ik wil veranderen! 

1 – opnieuw stoppen met roken.

2 – een stukje wildvlees wat al 30jr. Onder m'n bil hing moest er af.

3 – die spataderen gaven ook steeds meer gedoe dus daar moet wat mee!

4 – mijn financiële shit moet nou ook maar eens door de molen en opgelost.

5 – afvallen dus doorverwijzen naar een arts!

Punt 1 en 2 zijn al afgehandeld en punt 3 is nog bezig (11 maart word ik aan m'n linkerbeen geholpen).

Punt 4 moeten een aantal dingen uitgezocht voor worden dus dat staat binnenkort te gebeuren.

Punt 5 is gisteren de eerste stap voor genomen, namelijk de intake om geholpen te worden in het ziekenhuis in Leeuwarden.

Punt 4 en 5 worden er 2 van de lange adem, financieel gaat uit handen gegeven worden want ook daar kom ik zelf niet meer uit en is hulp nodig, punt 5 is er een die m'n leven op z'n kop gaat gooien!

Vannacht lag ik in bed, ik kon niet slapen en lag te piekeren, waar was ik in godsnaam aan begonnen, waarom... waarom... waarom...

ik zal wel vaker die momenten hebben de komende tijd denk ik...

het antwoord op de vraag waarom?... gewoon omdat het moet Annamarie! Het is nu of niet! 2013 word jouw jaar! Ga er voor! Kom op, je kan het!

Ik mag van mezelf nog 4 dagen er niet mee bezig zijn, het is nu vakantie en niet handig om nu ineens dingen voor mezelf strakker aan te pakken of te veranderen, maar maandag... dan is het afgelopen met lanterfanterij, dan ga ik contact zoeken met de diëtiste (want daar zal ik de komende periode naartoe moeten dat is een eis in de intake).

En de financiële shit moet uitgezocht worden, of dat maandag al lukt moet ik even kijken maar komende week in ieder geval!

M'n doel is om in ieder geval over het hele CON-gebeuren hier te bloggen en ik zal proberen er geen al te grote gaten tussen te laten vallen al zit er soms tussen afspraken en resultaten een flinke tijd ivm wachtlijsten etc.

op weg naar een gezondere en gelukkigere toekomst, de reis er naartoe zal lang en zwaar worden maar zo lang ik maar blijf geloven in het positieve wat er uit gaat komen ga ik het redden!

Ik zal ik af en toe wel hele dikke preek, knuffel of schop onder m'n kont nodig hebben maar ik ga het doen! 

©anirnith