Fybromyalgie
Al
jaren heb ik vage klachten waarmee ik naar de huisarts ging met de
hoop om ooit eens te achterhalen waar ze vandaan kwamen.
Jaren
werd ik van zo'n bezoekje behoorlijk verdrietig omdat ik elke keer
weer met dezelfde mededeling weg werd gestuurd namelijk. “Ik denk
dat je eerst maar eens af moet gaan vallen en dan kijken we wel weer
welke klachten er nog over blijven”, dus kwam ik verdrietig en de
laatste jaren vooral boos bij de huisarts vandaan.
Elke
keer vroeg ik mezelf weer af waarom ik niet serieus genomen werd, een
heleboel van mijn klachten hebben namelijk niks met mijn overgewicht
te maken!
Natuurlijk
weet ik dat ik veel te zwaar ben en dat dat niet bepaald gezond is en
dat je daar klachten van in je benen, knieen, enkels en rug krijgt en
dat je daardoor klachten van je maag en darmen krijgt... hallo... ik
ben ook niet gek!
Maar
waarom ben ik al die jaren niet serieus genomen met de andere
klachten die ik ook had?
Even
voorop gesteld dat het meestal niet mijn eigen arts was die steeds
verkondigde dat ik maar af moest vallen dat zou niet eerlijk zijn,
vaak waren het vervangers of artsen in opleiding die me dan
zagen/hoorden!
Omdat
ik me al een lange tijd niet serieus genomen voelde ging ik met heel
veel klachten dus ook niet meer naar de huisarts want bij bijna alles
hoorde ik “ga eerst maar afvallen”.
Lief
maakte zich daar verschrikkelijk kwaad om omdat hij ook vond dat er
nu ook eens goed naar gekeken moest worden want er kwamen alleen maar
dingen bij ipv dat het er minder werden.
Een
aantal maanden geleden kwam ik met en voor Iris bij de huisarts en
kwamen we er achter dat onze oude huisarts er mee ging stoppen en dat
deze arts die Iris behandelde nu onze nieuwe arts zou gaan worden.
Ik
vond het direct al een aardig mens en op de een of andere manier had
ik bij haar wel het gevoel dat ik m'n verhaal wel kwijt kon.
Het
heeft even geduurd voordat ik genoeg moed bij elkaar geraapt had om
een afspraak te maken maar op een gegeven moment had ik zoveel pijn
dat het eigenlijk niet anders meer kon en dus maakte ik een afspraak.
Het
was druk en dus moest ik een paar dagen wachten voordat ik terecht
kon, ik was natuurlijk ook niet bepaald een spoedje!
Ik
heb de dagen die ik had alle klachten op papier gezet zodat ik niets
zou vergeten en heb mezelf ingeprent dat ik me dit keer echt niet weg
zou laten sturen met het aloude verhaal!
Ik
begon te vertellen en alsof ze ook wel door had dat ik hier al lang
mee rondliep liet ze me helemaal uitpraten.
Ze
vertelde me dat ze het natuurlijk bezwaarlijk vond dat ik zo zwaar
was en dat een aantal van de klachten die ik had daardoor ontstaan
waren of anders verergerd werden maar dat er ook een aantal dingen
waren waarvan zij die link niet zag.
De
1ste stap was nu bloedprikken en kijken wat daar uit zou komen...
niks dus!
De
2de stap was foto's laten maken van m'n handen en voeten en nek omdat
daar de meeste klachten zaten.
Uit
de foto's van m'n handen en voeten kwam niks maar uit de foto van m'n
nek kwam m'n vermoeden uit, ik liep dus al jaren rond met slijtage en
dat verklaarde in ieder geval de vele nek en hoofdpijnklachten.
De
3de stap was naar de reumatoloog waar ik een heel uitgebreid gesprek
heb gehad met de arts en die me lichamelijk heeft nagekeken en de
uitkomst was wat ik eigenlijk al lang dacht maar waarvoor ik echt
door een reumatoloog nagekeken moest worden namelijk Fybromyalgie.
in
het gesprek met de arts werd ons verteld dat er dus geen passende
behandeling voor deze ziekte is en dat ik dus nu zelf uit moet gaan
vinden wat ik wel en niet kan en wat wel en wat niet prettig is.
Ik
heb al jaren een vriendin die dat heeft en elke keer als ik vertelde
waar ik nou weer last van had zei zij tegen me “ga nou eens naar
een goeie arts en laat het nakijken want wat jij verteld heb ik ook
allemaal al jaren!”... “het kwam er maar steeds niet van”...
het
is flink waardeloos om te weten dat je iets hebt wat nooit meer over
zal gaan maar het heeft ook een heel groot voordeel en dat is dat als
ik nu bij de huisarts kom ik me tenminste serieus genomen voel en dat
als ik nu om pijnstillers vraag ik ze tenminste krijg!
In
de loop van de jaren had ik zelf al ontdekt dat sommige wel werken
maar de meesten niet en juist dat wat wel werkte was alleen op recept
verkrijgbaar en mijn vorige artsen weigerden me dat voor te schrijven
omdat ze vonden dat ik me maar moest redden met dat wat er op de
vrije markt te krijgen was.
ben
ik er volgende week mee klaar? nee helaas niet dus!
De
fybromyalgie zit de rest van m'n leven aan me vast en afvallen...
tsja als dat zo makkelijk zou zijn was ik het overgewicht allemaal al
lang kwijt geweest niet waar?
Maar
ik ben niet van plan om op te geven dat dit me overkomt wil niet
zeggen dat ik niet meer lach... “Always look on the bright side of
life!”... het fluitje moet je er zelf maar achteraan denken...
m'n
kaakspieren zijn een beetje stijf vandaag ;)
©anirnith
02-'12
