Van de vrouw die ik 10 jaar geleden
was, die alles zelf deed, alles zelf kon en nergens hulp bij nodig
had fysiek gezien dan, ben ik nu iemand die als ze een paar dagen
achter elkaar het in d'r hoofd haalt om de kamer goed te zuigen of
het terras gras-vrij te maken, of de bedden te verschonen of de wc een
goede beurt te geven, dat moet bekopen met hoofdpijn of een heel stijf
en pijnlijk lijf.
Er zijn tijden geweest dat ik meer dan
40 uur per week fysiek zwaar werk deed en het dan als ik vrij was het
fijn vond om 2, 3 of zelfs 4 keer in de week me nog even lekker af te
beulen in de fitness-club.
En het mooiste was dat deed ik zonder
er last van te hebben, zonder er pijn aan over te houden of er over
na te moeten denken of ik morgen misschien iets belangrijks heb
waardoor ik rustig aan moest doen.
En heel vaak denk ik bij mezelf “joh,
je kan er niks aan doen, laat het los, morgen gaat het vast beter en
dan doe je het toch dan ff” maar heel heel af toe ben ik zo kwaad
en gefrusrteerd, op niemand anders dan mezelf, nou ja m'n lijf dan
he! Want het laat me voor m'n gevoel in de steek.
Ik wil zo graag uren wandelen met
Oscar, zo graag een sprintje kunnen trekken naar de bus als hij bijna
weg gaat of nog beter gewoon op de fiets springen en daarmee gaan en
staan waar ik wil, zo graag m'n hele huis af en toe helemaal aan kant
hebben, alle bedden in een keer kunnen verschonen en dan ook nog
gewoon de boodschappen kunnen doen zonder dat ik strompel of niet
vooruit te branden ben.
De ellende is dat je aan mijn
buitenkant niet ziet wat er binnenin gebeurd, de pijn en de moeite
die het me kost om zelfs snachts een houding te vinden waarin ik
lekker en rustig door kan slapen of zomaar gewoon uit bed komen
smorgens, om snachts te kunnen gaan plassen op de wc of even naar de
overkant te lopen om snel een boodschap te doen, dingen gewoon van de
grond op kunnen pakken als ze vallen...
Mensen die ik zie kijken omdat ze
alleen m'n overgewicht zien en dan waarschijnlijk denken ga maar eens
afvallen dan komt het allemaal wel goed... en natuurlijk hebben ze
een punt want als ik af zou vallen zou dat de belasting voor m'n lijf
aanzienlijk verminderen maar de klachten zullen nooit weg zijn, ze
zullen er altijd zijn en op de momenten dat je het niet verwacht
ineens weer in alle hevigheid toenemen.
En ben ik nou zielig? Wil ik aandacht?
Moet iedereen nou ineens rekening met me gaan houden?
NEE! Asjeblieft niet zeg!
Maar af en toe, gewoon eens in de
zoveel tijd wil ik m'n frustratie, boosheid en m'n verdriet kenbaar
maken naar de wereld... want dat zijn de 3 basis-emoties die bij mij
loskomen als ik er aan denk wat ik allemaal kon en nu niet meer kan.
Ik m'n kop wil ik nog steeds zijn wie
ik was... m'n lijf doet alleen niet meer mee... klote ziekte :(
no matter what shit happend, tomorrow the sun will rise again... no shit, no pleasure... no mud no Lotus...
©anirnireth
Geen opmerkingen:
Een reactie posten