Walle

Walle

Natuurlijk heb ik de afgelopen jaren regelmatig aan je gedacht maar het lijkt wel of dat het laatste jaar steeds vaker gebeurd.

Zou dat komen omdat ik nu ik zelf ouder word me meer realiseer dat het leven eindig is, of zou pas nu het besef komen dat je er echt niet meer bent.

Soms is er geen aanleiding voor waarom je ineens door m'n gedacht schiet maar soms ook wel.

Het kan van alles zijn, van gereedschap wat ik aan moet schaffen en ik er over nadenk wat jij zou doen tot de belastingaangifte die jij vroeger voor me deed.

Maar de afgelopen week was het vooral de gedachte dat je alweer 10 jaar niet meer bij ons bent, het klinkt zo ver weg, maar voelt nog zo dichtbij.

Herinneringen waarvan ik dacht dat het alleen maar gedachten waren die af en toe in en uit je hoofd ploppen worden nu ineens dingen waardoor ik ineens merk dat er tranen over m'n wangen rollen, ook al zijn het meestal juist de fijne dingen die in me opkomen.

De kinderen hebben je nooit echt leren kennen de oudsten waren te jong en de jongste werd zelfs “te laat” geboren, alhoewel... te laat... op de dag dat jij 60 had moeten worden werd hij geboren.

Is het dan toeval dat ook hij de pindakaas achter z'n oren heeft zitten als hij daar een boterham mee heeft gesmeert? Denk het niet, volgens mij heb je stiekem een stukje van jezelf in hem gestopt!

Het wachten is tot hij pur ontdekt!

Gisteren was het precies 10 jaar geleden dat je overleed.

Van een man die een heel huis bouwde met z'n eigen handen, die ons aanzette om met hem mee te doen en te helpen, die op alle vragen een antwoord had en als hij het niet had wist waar je het goeie antwoord wel kon vinden, van die man namen we 10 jaar geleden afscheid.

Je hebt gewacht tot de lente zichtbaar begon, de forsythia naast je raam in bloei stond, de knoppen in de tulpenboom stonden op knappen en op de dag dat we je naar je graf brachten stonden ze in bloei, uitbundig en eigenwijs.

De Lente heeft je meegenomen naar een plek waar het voor jou veel beter was als een verlossing van alle ellende die je de laatste 2 jaar had doorgemaakt.

Als ik vandaag naar buiten ga kijk ik naar de knoppen in de bomen, geniet van de ontluikende natuur en ga op zoek naar gele bloemetjes en tulpenbomen.

Ik heb de ranonkels gepoot en dit jaar fresia-bolletjes gevonden die een plek krijgen.

Voor het eerst in 10 jaar huil ik echt omdat je er niet meer bent en omdat ik je mis... gek eigenlijk.

23-03-2012 Annamarie...