Nils

Daar gaat hij, op z'n opoefiets, nieuwe Nikes (van oma) aan, z'n zwarte jack (ook van oma) aan.

Z'n haar zit in de plooi, z'n bril zakt (nog steeds) naar de punt van z'n neus waardoor hij over de glazen heenkijkt ipv er doorheen.

Op de fiets naar het andere winkelcentrum om daar een kadootje voor mijn verjaardag morgen te gaan kopen.

“Doe je voorzichtig?”

“Jahaa... mam”.

Elke keer als hij gaat hou ik m'n hart vast want al is hij dan al 13, erg vertrouwd in het verkeer is hij nog niet.

Hij is zo makkelijk af te leiden, zo 'volgens de regels' en heeft er dus ook zo'n moeite mee dat anderen dat niet zijn waardoor het al een paar keer bijna fout is gegaan.

“maar maham ik deed echt niks verkeerd!”

“dat weet ik Nils, maar helaas houd niet iedereen zich zo keurig aan de regels als jij, de meesten doen maar wat en houden er geen rekening mee dat jij het juist wel doet!”

“maar ik deed het echt goed, hij/zij....”

“Nils dat weet ik... maar pas de volgende keer toch nog maar een beetje beter op!”.

Volgend jaar gaat hij naar 'De Middelbare' zoals hij dat zelf liefkozend noemt.

Eerst een tijdje met de bus heb ik besloten en als alles goed gaat mag hij op de fiets maar even niet teveel veranderingen in 1 keer!

Boos dat hij was toen hij dat hoorde... “Ik kan dat echt wel hoor! Ik ben geen baby meer, ik ben al 13”.

“Ja lieverd dat weet ik maar een ongeluk hoeft ook niet jouw fout te zijn!”.

(sinds dit weekend noemen we z'n PDD-nos en ADHD geen beperking meer maar een uitdaging... uiteindelijk is het ook een uitdaging om zo gelukkig en ongeschonden in deze maatschappij te laveren toch?)

Mijn hemel had iemand me even kunnen waarschuwen dat een bijzonder kind met een uitdaging

juist als ze groter worden zoveel kopzorgen en hartverzakkingen geven!?

Verstandelijke en lichamelijke ontwikkeling zoals het hoort maar sociaal en in maatschappelijke zin niet altijd zoals anderen het verwachten!

Kinderen van deze leeftijd laat je los, laat je hun eigen ervaringen hebben en grijp je in hun kraag als ze te ver gaan of als ze te ver onderuitgaan.

Dan schop je ze onder hun kont, lap je ze op, leg je ze uit en dan laat je ze weer gaan zo word je wijzer en groter.

Maar hoe doe je dat in godsnaam als je kind de regels die we met z'n allen hebben bedacht zo letterlijk toepast en wij (de rest!) er met z'n allen een zootje van maken door ons er zelf niet altijd aan te houden en ze te overtreden omdat sommigen niet willen maar ook omdat het soms niet anders kan...

Nils snapt niet dat wij (de rest) die regels af en toe anders toepassen, aanpassen of gewoon negeren! want die regels geven hem houvast in een wereld die hij soms niet snapt en die regels snapt hij wel want daar zijn het “de regels” voor!

Goed... zonder dus nog verder uit te wijden... ik maak me zorgen.

Ik weet dat hij groter word, dat hij meer vrijheden nodig heeft, dat hij net zoveel recht heeft op z'n eigen fouten als elk ander kind en dat hij die ook gaat maken...

Bij Iris maakte ik me zorgen omdat het een meid was maar die liet ik makkelijker los dan dat ik dat nu bij Nils doe merk ik en Thijs zal wel overal mooi tussendoor schuiven.

Ik roep hee hard... “Dag Nils tot straks... veel plezier!” en in m'n hoofd schreeuw ik heel hard “Pas je wel op? Doe je wel voorzichtig?!”.

Loslaten Annamarie... 

Loslaten...

©anirnith